Laatste berichten

december 2009

ma di wo do vr za zo
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
Neem inhoud van deze site over (XML)
web-log.nl, powered by TypePad

20 juni 2009

2 jaar later...

Het is een heel tijdje geleden dat ik me nog op deze blog heb gewaagd. Het zij zo...

Toch wil ik even iets van mijn hart. Het gaat hem om gradiënten. Het is duidelijk dat België nu echt wel aan zijn laatste jaren of zelfs maanden begonnen is. Her en der geven politici aan dat er ten noorden van deze vermaledijde staatsgrens er toch nog iets interessants ligt. Allemaal goed nieuws zou ik zo zeggen, maar...

Hoe meer de hereniging van de Nederlanden nabij schijnt te komen, hoe minder animo er zich bij mij ontwikkelt. Ik vind dat ergens wel erg, maar anderzijds is het maar normaal ook, want alles schijnt in de "sakosj" te komen.

Een kei rolt sneller van een steile helling. Dat kan wel eens de reden zijn dat dit Groot-Nederlandse project dat ons allen ten goede komt wel eens langer zou op zich laten wachten als gedacht. Gradiënten, weet u wel...

17 februari 2007

Separatisme en de Nederlanden

Groot-Nederlanders hebben het makkelijk. Om een fusie te bekomen van Vlaanderen en Nederland moet je van Wallonië afraken. Punt. Separatisme is onvermijdelijk en zij kunnen zich met een gerust hart engageren in de klassieke Vlaamse beweging: er is geen enkel dilemma om over te beslissen op dit moment. Pas als Vlaanderen geen deel meer uitmaakt van België zal een nieuw schisma zich voordoen tussen independentistische aanhangers van een Vlaamse rompstaat en de Groot-Nederlanders. Zorgen voor later...

Heel anders is het met de Heel-Nederlanders. Die hebben hun schisma nu al te verwerken. Langs de ene kant heb je Heel-Nederlanders die tegen elke opdeling van België zijn. Langs de andere kant heb je Heel-Nederlanders die België toch weg willen als het moet door het op te delen.

De onnadenkende lezer zal vlug concluderen dat de eersten het meest consequent zijn. Dat heeft tot verschillende reacties geleid. De belgicisten nemen hen onder de arm, waar Vlaams-nationalisten hen uitspuwen als verkapte belgicisten. Beide reacties zijn dom.

Ten eerste gaat het onder de arm nemen van de belgicisten gepaard met een enorme huichelarij. Men juicht hun houding tegen het separatisme toe, maar men vergeet dat men hiermee ook de staat België compromiteert. Als men hen hiermee confronteert, gaat de reactie altijd van: Oh, laat ons eerst België aanpakken en dan zien we wel. Helaas, we zien niet wel. Want stel dat door een mirakel morgen België weer stevig gevestigd is, dan zien we juist niet. Dan gaat de goede oude rethoriek van Hollandershaat gewoon verder en denkt men er niet over om toenadering te zoeken. De oude Vlaamse volkswijsheid heeft voor zulke houding zelfs een spreuk: als de vos de passie preekt, boer, pas op uw kiekens.

Ten tweede is het beschuldigen van alle Heel-Nederlanders van belgicisme ook dom. Zeker als men dat doet op grond van de in de vorige paragraaf geschetste huichelarij. Hierbij vergeten de zogezegd "goede" Vlaams-nationalisten hun roots, nl. het orangisme. Het Vlaams-nationalisme moet tot doel hebben de Vlamingen een staat te geven waarin ze geen Ersatzburger zijn, maar die ze tot hun natiestaat kunnen beschouwen. Zowel een onafhankelijk Vlaanderen als een Groot-Nederland als Heel-Nederland vervullen dat doel, maar wel via een andere weg.

Maar hoe zit het nu met die separatistische Heel-Nederlanders? Om dat begrijpelijk te maken zou ik graag volgende anecdote aanhalen.

Tijdens een bijeenkomst van Benelux-parlementsleden op 28 januari 2000 verklaarde Waals regionalist en Vlamingenhater Jean-Marie Happart dat hij zich ernstig stoorde aan het Germaanse karakter van de Benelux, omdat de werking grotendeels in het Nederlands gebeurt, en dat dit in conflict zou kunnen komen met de Latijnse gedachte, vertegenwoordigd door de Franse taal. Happart werd echter afgeblokt door Albert Gehlen, een Duitstalige Waal, die verklaarde dat dat onevenwicht niet veroorzaakt werd door de Nederlandstaligen, maar door de Franstaligen, die er beter aan zouden doen een nieuwe dynamiek te creëren.

Wie denkt er nog altijd dat er met een Wallonië van Happart deftig kan gewerkt worden aan een hereniging van al de Nederlanden? Goed, het is slechts één anecdote, maar wel een schitterende illustratie van het onderliggende sentiment. Het is het Belgische kader dat dit sentiment creëert. Wallonië is het blok aan het been van Vlaanderen en dus België om toenadering te zoeken tot Nederland. Willen we toch naar een hereniging gaan, dan zullen we dat moeten doen zonder Wallonië. Pas daarna kan Wallonië aansluiten of niet aansluiten, maar elke hereniging is uitgesloten in de huidige Belgische context. België demonteren om de Nederlanden te reconstrueren...

Maar er is nog een reden om België op te splitsen om de Nederlanden te herenigen. Hoewel ik geen marxist ben, geloof ik sterk in de culturele hegemonie van Gramsci. Met het wegvallen van de Belgische context zitten we in een hele nieuwe situatie. De inertie is dan niet meet in het voordeel van het stil blijven staan, maar van de verandering. Een hele cascade van gebeurtenissen kan ertoe leiden dat Vlaanderen op hele korte termijn zich zal verenigen met Nederland. Dat is nog al gebeurd. In 1989 werd nog de 40e verjaardag gevierd van de DDR. Eén jaar later was Oost-Duitsland al herenigd met het westen.

Er is dan ook geen enkele reden voor een Heel-Nederlander om de Vlaamse onafhankelijkheid af te wijzen. Want de "belgicistische" Heel-Nederlanders bewandelen een weg die niet tot het beoogde doel zal leiden.

27 mei 2006

Montenegrijns referendum in Vlaanderen

Montenegro heeft zich met een duidelijke meerderheid uitgesproken voor onafhankelijkheid. Daarmee komt een einde aan het Joegoslavische project dat de Zuid-Slaven overkoepelde sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog en de val van Oostenrijk-Hongarije. Dat project kreeg het al serieus te verduren sinds de vreedzame uittredingen van Slovenië en Macedonië en de oorlogen in Kroatië en Bosnië-Hercegovina.

Direct worden natuurlijk conclusies getrokken door alle partijen. De ene ziet een parallel met Vlaanderen, de andere niet. Zo ziet Filip van Laenen absoluut geen vergelijk in Brussels Journal. Toegegeven: Vlaanderen is inderdaad de meerderheid, maar daar eindigt de terechte kritiek ook.

Van Laenen gaat er immers van uit dat het in Vlaanderen de politici zijn die België in stand houden en eenmaal die over gegaan zijn tot het uitschrijven van een referendum, ze de zaak even goed zelf kunnen splitsen. Ik hoop dat Van Laenen beseft dat dit niet waar is. Enerzijds wordt een deel van de Vlaamse politieke elite wel gerecupereerd door het Belgische regime. Hugo Schiltz en Wilfried Martens zijn goede voorbeelden hiervan. Maar anderzijds bestaat er bij de beleidsmakers wel een independentistische onderstroom. Zij zijn het die elke dag tot politieke akkoorden moeten komen en dat op uiterst inefficiënte manier moeten bewerkstelligen. De nood tot een makkelijkere besluitvorming dringt zich op en dus is secessie onvermijdelijk. Het is mijn intieme overtuiging dat bij een geheime stemming in het Vlaams parlement er een separatistische meerderheid zou zijn.

Waar die meerderheid niet is, is bij de Vlaamse bevolking. Er is brood en er zijn spelen, dus waarom zou die zich zorgen maken? Inefficiëntie is geen issue in onze ogen, in deze tijden van overvloed mag er verbrast worden. Angst voor het onbekende drijft ons naar het status quo, of toch naar geleidelijke verandering. Want die independentistische onderstroom die bij de politiek taboe is, is er ook bij de bevolking en die is ook taboe. Of die een meerderheid is, weet ik niet maar ik denk het niet. Dit geheel is inert en deze inertie is de grootste kracht die België in stand houdt: niet een saamhorigheidsgevoel, niet de monarchie, niet de voetbal.

Gelukkig geldt ook voor inertie niet alleen dat een lichaam dat in stilstand is in stilstand wil blijven, maar ook dat een lichaam dat in beweging is, in beweging wil blijven. En er beweegt wat de laatste tijd. In de Stemmenkampioen heeft al 51% van de mensen te kennen gegeven de resultaten van het Warandemanifest te onderschrijven en dus voor een Vlaamse staat in Europa te kiezen. Politici uit niet Vlaams-nationalistische partijen durven openlijk te zeggen dat ze separatist zijn. De koning kan op steeds minder steun rekenen van de Vlamingen en zijn minder begaafde zoon Filip nog minder. Het taboe is aan het verdwijnen.

Kleine impulsen als het referendum in Montenegro kunnen dit proces enkel maar versnellen. Alleszins is de oude belgicistische stelling dat de EU tegen independentisme is nu definitief ontkracht. Bovendien dient Montenegro nu als lichtend voorbeeld over hoe op democratische wijze onafhankelijkheid kan ontstaan. Vlaanderen staat op een kantelmoment: de balans dreigt over te slaan en de tijd begint rijp te worden voor een referendum te ijveren. Tegen de tijd dat we het kunnen afdwingen, zijn de geesten rijp genoeg.

Wat me het meeste stoort aan de opmerking van Van Laenen, die overigens voor de rest een good ol' chap is, is dat die beslissing best door het Vlaams Parlement kan worden genomen. Als er iets toch wel kenmerkend is, is dat er al die tijd al boven de hoofden van de Nederlanders allerhande beslissingen werden genomen. De scheiding tussen Noord en Zuid was niet onze wens. De Franse annexatie was onze wens niet. Ook 1830 is door een kleine elite bewerkstelligt.

Het wordt tijd voor de Vlamingen om terug aan te knopen bij hun vroegere democratische tradities en eindelijk zelf eens kiezen in welke richting ze gaan.

En eenmaal dat inerte Vlaamse volk aan het bewegen is, kan het snel gaan. Wie zegt dat we niet nog verder bewegen naar Nederland toe.

12 mei 2006

Vooroordelen

Er is geen enkel landencomplex als de Nederlanden waar zoveel achterdocht en naijver bestaat ten opzichte van elkaar. Dit alles is gestoeld op talrijke vooroordelen. Deze keer wil ik graag een aantal van die vooroordelen bundelen in een bloemlezing. Waar het groteske, kolderieke en absurde van die vooroordelen evident is, heb ik ze zonder veel commentaar gegeven. Soms vragen ze een woordje uitleg.


Belgen

Belgen zijn dom

Belgen zijn Bourgondiërs

Belgen eten friet

In België spreken ze Frans (en Nederlands is een soort patois)

Vlamingen
Vlamingen zijn mosselen

Vlamingen hebben een Latijnse mentaliteit
Wat is een Latijnse mentaliteit nota bene? Dat we minder werkzaam zijn, wat luier? Dat is dan in een schril contrast met een andere veralgemening, nl. dat Vlamingen harde werkers zijn.

Walen
Walen zijn profiteurs
Hoewel de geldstromen inderdaad realiteit zijn, valt dit eerder terug op de Franstalige politieke elite die binnen zijn kieskring stemmen probeert af te kopen door rent-seeking.


Nederlanders

Nederlanders zijn gierig

Nederlanders zijn protestants
Toch zijn er 31% katholieken in Nederland tegenover 20% protestanten. In 1830 was 40% katholiek, vooral in het zuiden.

Nederlanders hebben een grote mond
Nederlanders zijn assertiever, maar dit fenomeen is toch wel uitgesproken in de Randstad. Voor de rest valt het wel mee.

11 mei 2006

Nederland decentraliseert met Vlaanderen

Nederland is nu een eenheidsstaat met provinciale decentralisatie. Daarmee is nog niets veranderd sinds 1815.

Toch zijn er twee tendensen waar te nemen in de wereld: enerzijds een globalistische tendens, waarbij het mondiale belangrijker wordt. Anderzijds de regionalistische tendens, waarbij het regionale aan belang wint. Een Jacobijnse denker wordt gek van deze evolutie. Hij kan deze niet vatten, noch er op inspelen. Zij die dat wel kunnen, hebben de toekomst voor zich.

Ook Nederland ontsnapt hier niet aan. De provinciale regio's, het enigste subniveau van enige betekenis, zijn onmachtig en hebben te weinig bevoegdheden. Enige nood tot hervorming is nooit gevoeld, omdat het altijd goed ging met Nederland. Als alles goed gaat, waarom dan veranderen? Veranderen moet als dat nodig blijkt om alles goed te laten blijven gaan of om alles nog beter te laten werken.

Daarom zijn in het verleden enkele pogingen ondernomen om Nederland anders te organiseren. De Commissie Geelhoed stelde voor om Nederland in te delen in 5 tot 7 gebieden met meer bevoegdheden. De PvdA stelde voor om de vier grote statistische NUTS-1 regio's van Nederland de basis te maken van een indeling. Verdienstelijke pogingen waarvan je bij voorbaat al weet dat ze niet zullen aanslaan.

Nederland voelt immers de noodzaak niet tot een andere indeling. Het toetreden van Vlaanderen tot de Nederlanden zou die noodzaak wel eens kunnen zijn. Vlaanderen telt 7 miljoen inwoners, Nederland 16 miljoen. In een dergelijk scenario krijg je een federalisme met 5 tot 8 delen. Het grootste "Nederlandse" deel, West-Nederland/Randstad heeft aldus 7 miljoen inwonders, net zoveel als Vlaanderen. Vlaanderen zal dus sowieso zich minder geminoriseerd worden, dé grote vrees van dat landje vol complexen. Vlaanderen zal samen met Groot-Holland een van de meest invloedrijke regio's worden, naar aard goed lijken op zijn naaste buur Zuid-Nederland (Limburg en Noord-Brabant) en kunnen genieten van de aanwezigheid van de andere leden, zonder dat het daardoor in een 1-0-1 situatie met Groot-Holland komt, een Belgisch scenario...

Nederland decentraliseerd hiermee. Daarin ligt haar voordeel. Dat dit wel degelijk voordeel oplevert, kunt u hier lezen:
http://www.secessie.nu/pdf/20-2.pdf
http://www.secessie.nu/pdf/20-3.pdf
http://www.secessie.nu/pdf/20-4.pdf


Ik zou zeggen:
In necessariis unitas,
in non necessariis libertas,
in utrisque caritas

--
Vlaanderen? België? De Nederlanden!
http://nederlanden.web-log.nl

7 mei 2006

Vlaanderen onafhankelijk. Punt.

Als er één ding min of meer al vast staat, is het dat Vlaanderen vroeg of laat zijn onafhankelijkheid krijgt. U kan dat fijn of niet fijn vinden, maar het staatskundige immobilisme en inefficiëntie van de Belgische staat maken dat vroeg of laat het systeem zich vast rijdt. Deelt u die analyse niet, dan is dat hoogstwaarschijnlijk gebaseerd op sentimentele argumenten of de vluchtige publieke opinie (die overigens in recordtempo aan het evolueren is naar deze realiteit, getuige de peiling van de Stemmenkampioen). Er is nog debat mogelijk over het wanneer en het hoe, dat wel.

Hiermee is de kous af voor een groot deel van de Vlaamse beweging: hiermee hebben de Vlaamse Nederlanders eindelijk wat ze willen: een staat waar ze baas in eigen huis zijn, waar ze efficiënt kunnen besturen en die de grote problemen van de 21e eeuw cordaat kan aanpakken. De conclusies van het Warandemanifest beginnen door te sijpelen in de geesten van de mensen. Met de Vlaamse onafhankelijkheid zullen er twee Nederlandse staten bestaan: Vlaanderen en Nederland zelf. Net zoals er twee Duitse staten bestaan: Oostenrijk en Duitsland zelf.

Die staten kunnen naast elkaar bestaan. Dat heeft immers voordelen: het betekent decentralisatie en dus een beleid dat dichter bij de burger staat; in de Europese Unie hebben ze meer zetels dan samen; er is meer homogeniteit en dus is een consensus makkelijker te bereiken met minder politiek kapitaal. Om maar enkele te noemen.

Het heeft ook nadelen. Soms is het gezamenlijk als een blok naar buiten treden beter dan afzonderlijk. Cultuur is hierbij een eerste aandachtspunt, maar ook economie speelt een grote rol. De economische motor van Vlaanderen, of toch althans wat de input en output betreft, is Antwerpen met zijn haven. Sluit Antwerpen en de economie ligt hier op zijn gat. Toch loopt de Westerschelde, de toegangsweg tot dat economische hart, in Nederland. Willen we garanties om onze snel opgebouwde rijkdom vast te leggen en niet weer snel te verliezen, dan dienen we zekerheid te hebben van die Westerschelde. Dat kan in een breder landenverband van Vlaanderen en Nederland.

Vaak krijg ik de kritiek dat ik met het verhaal over de hereniging van Vlaanderen en Nederland mensen zou afschrikken om Vlaanderen onafhankelijk te wensen. Op wat die kritiek gebaseerd is, weet ik ook niet. Ik kan er enkel inkomen als je onafhankelijkheid als doel op zich ziet. De vraag is of het nuttig is hier op in te gaan, want de argumenten zijn vaak even sentimenteel als die voor het behoud van België, wat ook kan geklasseerd worden als sentimentele dwaasheid. Iedere Vlaamse beweger met het hart en verstand op de juiste plaats zal erkennen dat de echte doelen van de Vlaamse Beweging (een efficiënt institutioneel kader scheppen voor goed bestuur, culturele emancipatie, economische sterkte doen toenemen,...) op termijn zeker in een confederaal of federaal Groot-Nederland of zelfs Heel-Nederland kunnen gerealiseerd worden, elk met zijn voor- en nadelen. Om die reden zijn er weinig Vlaamse verenigingen die deze optie bij voorbaat al uitsluiten: niet het OVV, niet de N-VA, niet het Vlaams Belang,... Wel kiest men voor de meest haalbare oplossing, zowel op politiek als diplomatiek vlak. Zelfs voor een onverbeterlijke aanhanger van de Groot-Nederlandse gedachte als ikzelf is het duidelijk dat een onafhankelijk Vlaanderen makkelijker te bereiken is dan een Groot-Nederland.

Bovendien is het niet onverstandig om Vlaanderen een tijdje op zichzelf te laten bestaan om wat aan te sterken. Onze houding mentaliteit leunt nauwer aan bij een slachtofferrol dan bij staatsmanschap. Met zulke zwakke elite is het verstandig om eerst die elite te kweken, zonder dat het Belgische regime die komt recupereren, vooraleer te herenigen met Nederland. Want met de huidige generatie mossels die zich Vlaamse politici durven noemen, is de kans zeer groot dat we daadwerkelijk geminoriseerd zullen worden in Groot-Nederland. Of hoe de tegenstanders van dit idee toch een klein beetje gelijk kunnen hebben. Eenmaal we fiere politici hebben vol zelfvertrouwen, is er geen enkele reden meer om een politieke unie uit de weg te gaan.

De vraag is hoe lang dit nog zal duren. Het antwoord weet niemand.

5 mei 2006

Democratie in 1830

Het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden was geen democratische staat.

Misschien verwacht u dat ik, als aanhanger van de hereniging, iets anders zou zeggen. Doch de waarheid heeft haar rechten. De Eerste Kamer was een allegaartje van de vriendjes van de koning. De Tweede Kamer respecteerde het principe van evenredige vertegenwoordiging niet. Bovendien had het gewone volk geen stemrecht en was politiek een elitaire aangelegenheid. Die elitocratie werd uiteindelijk het Koninkrijk fataal, niet de onevenredige vertegenwoordiging die zo vaak door de Belgische opstandelingen werd ingeroepen.

Was het koninkrijk in 1830 een democratie geweest, bestond het nog. Want het kent geen twijfel dat een totaal verfranste elite in de Zuidelijke Nederlanden een nefaste invloed heeft. Die elite werd geacht voor het gewone volk te spreken, maar dat deed ze niet. Althans, niet in Vlaanderen. Hier bleven de reacties lauw en het waren Franse en Waalse bendes met kleurrijke namen als Têtes du Mort die de Vlaamse gewesten in brand staken, aangevuld met ordinaire plunderaars die profiteerden van het klimaat. In tegendeel: in o.a. Gent en Antwerpen circuleerden petities om bij de Noordelijke Nederlanden te blijven. Dat lijkt ook logisch: van de 6,4 miljoen Nederlanders, spraken er 4,7 miljoen Nederlands en de inspanningen van Willem I die handelde als een verlichte vorst kwamen ten goede van het gewone volk.

Dat was de ironie: er bestond in Vlaanderen en misschien zelfs in Wallonië een pro-Nederlandse meerderheid, maar die had niets te zeggen, wel de onder het Franse bewind gevormde elite die Frans dacht en handelde. Juist aan die elite werd macht gegeven door het staatssysteem.

Het is dus frappant dat die elite in opstand kwam en na de Belgische onafhankelijkheid (een noodoplossing, net zoals de Vlaamse onafhankelijkheid dat zal zijn) deze elite nog meer macht kreeg. Nauwelijks 30.000 mensen mogen stemmen en krijgen via het parlement nog meer macht. Deze verhoogde elitocratie was bijna een oligarchie van steeds dezelfde mensen: Rogier, Van der Linden-d'Hoogvorst, Gendebien, Lebeau,...

Uiteraard was algemeen stemrecht en vrouwenstemrecht toen nog niet de normaalste zaak van de wereld. Misschien is het anachronistisch om zich in te beelden dat die begrippen toen ingevoerd zouden worden. Het zij zo, maar dat maakt dan ook dat de Belgische staat anno 2006 een anachronisme is.

1 mei 2006

Brussel

Brussel is een interessante stad. Er is altijd wel een Franstalige aanwezigheid geweest, maar niet altijd in dezelfde mate. Zo was Brussel in 1830 voor 25% Franstalig, even veel als Maastricht. Maastricht is intussen volledig Nederlandstalig, Brussel bijna volledig Franstalig. Toch claimt Vlaanderen Brussel als zijn hoofdstad. Deels uit een soort sentimentaliteit, deels uit de socio-economische verstrengeling van Brussel met Vlaanderen.

Dat weten de lakeien van het Belgische regime. Ze spelen hierop dikwijls in door met het Vlaamse verlies van hun hoofdstad te dreigen bij onafhankelijkheid. Men vergeet hierbij dat het juist de aanwezigheid van de Belgische staat is die er voor gezorgd heeft dat 1) Brussel verfranst werd (cfr. Maastricht), 2) er een Brussels Gewest werd gemaakt en 3) dat dit gewest evenwaardig is aan Vlaanderen en Wallonië. Het is juist in België dat Vlaanderen Brussel verliest.

De motivatie van de Franstalige Brusselaars hierbij is toch wel sadistisch te noemen, zo niet sado-masochistisch: men wil Vlaanderen straffen voor haar onafhankelijkheidsstreven. Zegt men toch, want voorlopig blijft het vooral bij afschrikken. Het masochistische luik bestaat hem uit het volgende.

1) Wallonië telt 17% werklozen, Brussel 23%. Gaan die twee elkaar onderhouden?
2) De ervaring van de Westerschelde leert ons hoe moeilijk het is wanneer je transnationale akkoorden moet bereiken. Als de Vlamingen in een onafhankelijk Vlaanderen zónder Brussel zich net zo gedragen als hun Nederlandse broeders, zal de Brusselse ring en de luchthaven van Zaventem pas onderhouden worden na een moeilijk akkoord én met vooral Brussels geld, aangezien die in Vlaanderen liggen, maar vooral Brussel ten goede komen. En waar gaat Brussel dat halen? Zie 1... En doet Brussel eens wat moeilijk, zou de hele luchthaven wel eens kunnen sluiten ten voordele van regionale luchthavens en Schiphol.
3) De internationale functie die Brussel heeft, kan wel eens verdwijnen. Wat zou jij doen als Amerikaan als je NAVO-diplomaten niet met het vliegtuig kunnen landen? Of bij het waarschijnlijke rattachisme zullen Duitsland en het Verenigd Koninkrijk, maar waarschijnlijk ook andere landen, aandringen opdat de Europese hoofdstad niet in Frankrijk zou liggen. Brussel heeft die functie louter toevallig, door zijn toevallige ligging in het centrum van de toenmalige EEG. Het zou best wel eens de trigger kunnen zijn om in bv. Polen of Tsjechië een Europees district op te richten.

Meer masochisme dan sadisme dus. Wat achterblijft is een onleefbaar, verpauperd Brussel als Franse exclave in de periferie, die weinig tot niets te betekenen heeft. Intussen neemt Gent, Mechelen of Antwerpen de hoofdstadfunctie over: voor de Vlamingen niets aan de hand, enkel een symbolisch zwaar verlies.

Het kan ook anders. Vlaanderen kan best zijn onafhankelijkheid snel uitroepen, met of zonder Brussel. De Brusselse sadomasochisten zullen uit zelfbehoud hun liefhebberij laten varen en toch bij Vlaanderen aansluiten, aan Vlaamse voorwaarden. Doen ze dit niet, moet Vlaanderen voet bij stuk houden en zonder Brussel verder gaan en aan vredevolle non-coöperatie doen met Brussel, naar het voorbeeld van de grote Gandhi. Het is vanuit deze positie dat Vlaanderen een aanbod kan doen aan Brussel, nadat het eens gevoeld heeft hoe haar arrogante houding als een boemerang terug keert.

Het gebeurt nog in de geschiedenis dat een hoofdstad niet meteen deel uitmaakt van het nieuwe land. Zo was de eerste hoofdstad van Italië Turijn en niet Rome, dat nog in de Pauselijke Staat lag. En zo hield Polen Vilnius bezet in het interbellum, dat nietemin als hoofdstad van Litouwen geproclameerd werd in de grondwet.

Brussel heeft op termijn ook een rol te spelen in een staatsverband van de Nederlanden. Misschien zullen de Amsterdammers het niet graag horen, maar Brussel zou zeer zeker een goede hoofdstad zijn van een Beneluxstaat, net zoals in het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Den Haag blijft dan de zetel van de regering: voor elk wat wils. Verstandig is dan om van Brussel een federaal district te maken, waar de Federale regering van de Nederlanden het voor het zeggen heeft, want het is duidelijk dat Brussel geen volwaardige deelstaat is i.v.m. Vlaanderen, Luxemburg, Wallonië of Nederland. Het kan ook die rol spelen in een verbond tussen Vlaanderen en Nederland, maar daar ben ik minder van overtuigd.

De keuze is uiteindelijk wel aan de Brusselaars: ofwel een Franse, kleine, verpauperde provinciestad zonder internationale allure, ofwel de meest internationale stad van Europa en hoofdstad van Vlaanderen, Groot-Nederland of Heel-Nederland. Voor ons Vlamingen maakt het niet veel uit, enkel wat symboliek. Voor ons Nederlands maakt het nog veel minder uit. Voor de Brusselaars daarentegen...

27 april 2006

De grenzen in de Nederlanden

De Nederlanden, dat zijn de Lage Landen bij de Noordzee. Ruwweg komen ze overeen met de Benelux en de Franse Nederlanden, ter plekke Nord-Pas-de-Calais genaamd. Dit gebied is in de loop der tijden omgeploegd door grote mogendheden in diverse oorlogen. Daar heeft de ongunstige ligging mee te maken (tussen de grootmachten Frankrijk, UK en Duitsland), maar ook de voorgeschiedenis (deel uitmaken van het Spaanse en Oostenrijkse imperium).

Deze Nederlanden werden eengemaakt door de Bourgondische hertogen. Dit proces werd afgewerkt door Keizer Karel V (op Luik en Loon na, die niet tot dit Bourgondische complex behoorden, maar er altijd mee een nauwe band hadden). Karel V ging op pensioen en liet de zaken na aan zijn zoon Filips II. Althans: de Nederlanden en Spanje, want zijn Oostenrijkse bezittingen gingen naar zijn broer. Deze Filips II was een strenge katholiek die niet overweg kon met de Reformatie in zijn Nederlandse bezittingen. Bovendien had hij net een opstand neergeslagen in Spanje en was hij dus brave onderdanen gewend. Filips vervolgde de protestanten, wat leidde tot bondvorming in die Nederlanden. Hierbij vormden de Nederlandstalige gewesten de Unie van Utrecht en de Waalse gewesten de Unie van Atrecht in 1579. Twee jaar later verklaarde die Unie van Utrecht zich onafhankelijk in de Acte van Verlatinghe door Filips als hun vorst af te zetten. Atrecht schaarde zich echter achter de Spaanse koning en die maakte dankbaar gebruik om de Waalse gewesten als uitvalsbasis te gebruiken voor zijn heroveringsoorlog.

Die verliep aanvankelijk succesvol: een groot deel van de Unie van Utrecht werd veroverd en enkel Holland, Utrecht en Zeeland waren nagenoeg ongeschonden in handen van de Geuzen zoals de opstandelingen werden genoemd. Maar uiteindelijk slaagden de Geuzen om de huidige grenzen van Nederland te bereien (op Limburg na). Deze grens is dus een militaire grens.

De grens van Limburg zelf is een restant van 1839: Willem I aanvaardde toen het Belgische separatisme, maar kreeg Limburg aan de rechteroever van de Maas terug, net als de helft van Luxemburg. Deze grens is dus onderhandeld, net als de grens tussen België en Luxemburg, dat al bestond sinds 963.

Door een reeks verdragen na verschillende veldslagen (Verdrag van de Pyreneeën, Aken, Nijmegen,...) kwamen de Franse Nederlanden bij Frankrijk. Ook hier is de grens artificieel.

Want dat is de teneur in de Nederlanden: alle getrokken grenzen sinds Keizer Karel zijn compleet artificieel. Moesten we die grenzen uit het niets kunnen tekenen op basis van het volk dat er woont, zou zowel Groot-Nederland, een uitgebreide Benelux (+ de Franse Nederlanden) als een Groot-Vlaanderen kunnen tevoorschijn komen (Vlaanderen met Noord-Brabant en Nederlands Limburg). België zou niet verschijnen en ook het huidige Nederland behoort niet tot de waarschijnlijkheden.

Dus met een actieve Vlaamse secessie van België zouden we een trendbreuk hebben in 5 eeuwen politieke geschiedenis. Dan ontstaat er voor het eerst een natuurlijke grens. Als we dan nog de onnatuurlijke grens tussen Vlaanderen en Nederland weggommen ook, hebben we 5 eeuwen koehandel weggewist.

26 april 2006

Religie

Een van de meest gehoorde argumenten tegen een hereniging van Vlaanderen en Nederland, is dat wij katholiek zijn en zijn calvinistisch. Het grappige is dat dit argument vaak komt van zogezegde progressieven, maar die wel de Belgische staat willen conserveren, die vrijzinnig zijn en in hun vrije tijd papen vreten als ontbijt. Bovendien kun je dit bezwaarlijk een argument noemen. De USA kent zowel een katholieke als een protestantse gemeenschap. Duitsland ook. Zwisterland: hetzelfde. In geen enkel land kan men niet samenleven tussen verschillende godsdiensten. Maar toch wordt dit sofisme vaak aangehaald als grond voor de scheiding van 1830.

Wel, stel dat het een argument zou zijn dat oprecht gemeend wordt erbij: het klopt niet. Nederland telt meer katholieken dan protestanten. Volgens het CIA Factbook telt Nederland 31% katholieken en 20% protestanten. Naast wat moslims, hindoes,... is de grootste massa ontkerkelijkt.

"Ja maar," gaat het vingertje dan, "het is de voorgeschiedenis, de cultuur en geest waaruit men ontsproten is". Hier hebben de heren belgicisten gelijk. Nederland heeft een protestantse achtergrond... voor 60%. 40% van Nederland heeft immers een katholieke achtergrond. Deze Belgische verhouding is genoeg voor de heren om het hele land calvinistisch te maken. "Ja maar, 60% is wel dominant." Zeer zeker, maar helaas voor de heren belgicisten is er een geografische spreiding. Ruwweg komt deze grens overeen met de Grote Rivieren: Rijn en Maas. Al wat er boven ligt, is hoofdzakelijk protestants, al wat er onder ligt katholiek. Dit komt overeen met de provincies Limburg, Noord-Brabant en het zuiden van Gelderland.

Dus als we alles even samenvatten, krijgen we dit: de staatsgrens is geen religieuze grens, dus het argument dat religie een motivatie is om gescheiden te blijven klopt niet. Neen, die grens ligt vele kilometers noordelijker, en zou 2,5 provincie van Nederland omvatten.

Wat ik nu graag wil weten is:

1.Waarom is religie een reden tot gescheiden blijven?
2.Waarom willen de Nederlanders die aan de Belgische criteria voldoen toch bij Nederland blijven?

Tot ik een antwoord krijg op die twee vragen, zal ik nooit een belgicist worden.